Chomik jest zwierzęciem wszystkożernym. Powinien
dostawać przede wszystkim pokarm roślinny z niewielkim dodatkiem
produktów pochodzenia zwierzęcego.
Niezbędną dla chomika wodę najlepiej jest podawać w specjalnym
poidełku zrobionym z odwróconej do góry dnem butelki posiadającej
stosowny "dzióbek" z rurki. Zwierze pije tyle wody ile potrzebuje, powinna ona być
zawsze czysta i chłodna.
Po przyniesieniu do domu chomika należy wpuścić go do klatki i dać mu
trochę spokoju, by mógł przyzwyczaić się do nowego miejsca. Nie należy
go przez pierwsze 2-3 dni brać na ręce, wypuszczać lub próbować głaskać.
Po 3 dniach pobytu w domu chomika należy wypuścić i pozwolić mu
zwiedzić pokój, jednak wcześniej należy zabezpieczyć kable i przedmioty,
które mogą stanowić zagrożenie lub które chomiczek może pogryźć.
Jako podściółkę należy stosować trociny lub drewniana ściółkę
granulowaną.
Najlepszym wyborem jest gotowa karma dla myszoskoczków, która zawiera
wszystkie zazwyczaj większość niezbędnych składnikiem. Taką dietę
powinieneś uzupełnić o warzywa i owoce (marchew, burak, jabłko itd.).
Niektórzy od czasu do czasu podają myszoskoczkom owady- nie jest to złym
pomysłem. Świeże warzywa dają myszoskoczkom dodatkowe płyny oraz
witaminy. Owady są świetnym źródłem białka- poleca się podawanie owadów
szczególnie samicom w ciąży i w okresie karmienia młodych, a także samym
młodym.
Jest wiele rzeczy nadających się na podłoże dla myszoskoczków. Najlepszym rozwiązaniem będzie materiał dobrze
chłonący wilgoć. Dobrym materiałem jest drobny żwirek
dla kota (myszoskoczek żyje w naturze w środowisku pustynnym) plus
garść siana na gniazdo.
Podstawę żywienia
stanowi przede wszystkim właściwie dobrany granulat/mieszanka dla
szynszyli, siano, smakołyki np. suszone owoce w ograniczonej,
rozsądnej ilości.Zaleca się także podawanie do obgryzania wysuszone gałązki
drzew, które sprzyjają ścieraniu siekaczy i dostarczają biologicznie
czynnych związków ułatwiających przemianę materii, najlepiej nadają się
gałązki jabłoni, brzozy, akacji i dębu (gotowe gryzaki można kupić w
sklepie zoologicznym).
Czystą i świeżą wodę najlepiej podawać w poidełku kulkowym. Podajemy wodę mineralną
niegazowaną lub z kranu ale po uprzednim przegotowaniu.
Szynszyli należy także zapewnić pojemnik z piaskiem z dodatkiem minerałów szlachetnych do kąpieli
pyłowych (podczas tej czynności zwierzę usuwa z futra wszelkie
zanieczyszczenia i tłuszcz), a także odpowiednio dużą przestrzeń, pozwalającą na swobodne poruszanie się.
Są to zwierzęta pełne temperamentu, bardzo inteligentne,
odważne, łatwo się uczą. Ich duża aktywność sprawia, że nie lubią być
pozostawiane na zbyt długo same.
Koty syjamskie są średniej wielkości, smukłe i muskularne.
Ich elastyczne ruchy robią wrażenie eleganckich. Mają piękną, smukłą szyję.
Długie, smukłe ale muskularne nogi są proporcjonalne do reszty ciała. Ogon jest
nadzwyczaj długi, spiczasto zakończony.
Koty perskie w porównaniu z innymi rasami wykazują najwyższy
stopień udomowienia. Zatraciły zdolność do polowania, nie mogą więc tępić myszy
czy szczurów. Odznaczają się za to wspaniałym charakterem i niezwykłą
wiernością. Koty te są spokojne, łagodne, przymilne, nie chodzą po firankach,
nie gryzą i nie drapią.
Koty syberyjskie są kotami przyjacielskimi, uczuciowymi,
średnio aktywnymi. Lubią przebywać z ludźmi, a także podążać za swoim
właścicielem po domu. Istnieje hipoteza mówiąca, że koty te nie wywołują
reakcji alergicznych.
Koty syberyjskie mają półdługi włos, wyjątkowo długi na szyi,
piersi i ogonie, średniej wielkości uszy, z charakterystycznymi frędzelkami. Są
muskularne i silne.
Kot brytyjski jest to
jedna ze zdecydowanie starszych europejskich ras.
Kot brytyjski jest takim rodzajem kota, który wolno
dojrzewa, ciesząc się dłużej okresem dziecięcych szaleństw. Jest kotem bardzo
inteligentnym, o silnie zaznaczonej osobowości, ze szczególnie rozwiniętym
poczuciem własnej wartości i godności.
Wygląd: ogólny: kot krótkowłosy, mocnej budowy ciała,
Głowa: duża, okrągła, masywna i szeroka z
charakterystycznymi fałdami,
Uszy: średniej wielkości, zaokrąglone na końcach,
o szerokiej podstawie,
Są bardzo zwinne. Z łatwością dostają się na czubki drzew,
potrafią też pokonywać duże odległości maszerując wytrwale. Dobrze czują się
też w środowisku wodnym, są świetnymi pływakami.
Koty bengalskie z racji swojego pochodzenia są kotami
zwinnymi, lubiącymi pływać. Z drugiej jednak strony są wrażliwe i nieufnie
podchodzą do nowych osób.
Kot bengalski jest kotem o długim i muskularnym ciele.
Okrywa włosowa krótka, ściśle przylegająca
i gładka. Umaszczenie cętkowane w
charakterystyczne okrągłe plamki w kolorach: czarnym, sorrel
Podstawowym pokarmem świnki morskiej powinna być sucha pasza dla świnek. Dobry pomysłem jest kupowanie produktów sezonowych, a więc
takich, które w zależności od pory roku mają inny skład. Dodatkami do
suchej paszy powinny być np. kolby dostępne w różnych smakach,
biszkopty, czy też inne gryzaczki i smakołyki dla gryzoni. Poza suchą karmą, śwince powinniśmy również podawać świeże produkty.
Chodzi tu przede wszystkim o zieleninę, ale także o owoce i warzywa.
Klatkę należy wypełnić trocinami , można tez wykorzystać sianko. Sianko będzie spełniało
jeszcze jedna role: będzie służyło jako pokarm (przede wszystkim do
ścierania wciąż rosnących ząbków naszego pupila, działa również
wspomagająco na układ trawienny). Trzeba również zaopatrzyć się w
pojemniki na pokarm i wodę. Dodatkowo można
jeszcze umieścić w klatce świnki, służące do zabawy (świnki to z natury
bardzo pogodne i kreatywne zwierzątka) nitki, skrawki materiału , rolkę
po papierze toaletowym lub czyste kartki papieru.
Króliki są roślinożercami i to powinno być wyznacznikiem tego, co mogą jeść, a czego nie.
Aby móc poprawnie ułożyć dietę powinniśmy wiedzieć,
co jedzą króliki w naturze.
A są to trawy, warzywa, owoce, kiełki roślin, pędy i gałązki krzewów,
kora z drzew itp. Zatem jest to dieta niskokaloryczna, ale za to wysoko
włóknista.
W diecie króliczka miniaturki najważniejszym i podstawowym składnikiem powinno być siano i woda. Króliki, to bardzo ciekawskie stworzonka. Lubią
zajrzeć we wszystkie zakamarki, a także "posmakować" kabelki, mebelki i
inne elementy naszego mieszkania.
Zanim więc przyniesiemy nowego lokatora do domu, powinniśmy je odpowiednio przygotować.
Przede wszystkim postarajmy się zabezpieczyć wszystkie przewody elektryczne.
Kolejny krok, to zabezpieczenie szczelin, zakamarków, w których królik mógłby utknąć.
Obecnie hodowane odmiany tego gatunku w niczym nie przypominają formy wyjściowej. Nie występuje dziko w przyrodzie.
Wygląd zewnętrzny
Wyselekcjonowane na przestrzeni stuleci odmiany różnią się pod względem kolorystycznym, pokrojem ciała oraz długością i kształtem płetw. Najpopularniejszą odmianą w Polsce jest welon, można również spotkać karasia złocistego w postaci: lwia główka, kometa, nimfa, teleskop itd. Podstawowe ubarwienie welonów jest czerwono złote. Samca odróżnić od samicy możemy praktycznie tylko w okresie tarła (na jego pokrywach skrzelowych występuje wysypka w postaci białawych drobnych brodawek).
Usposobienie
Ryby te mają spokojne usposobienie, są towarzyskie. Żyją parami, lubią przekopywać podłoże w poszukiwaniu pożywienia oraz skubać delikatne rośliny. Nie powinny być trzymane w jednym akwarium z rybami mniejszymi, zbyt ruchliwymi, agresywnymi czy obgryzającymi płetwy.
Akwarium
Lubią przestronne, dobrze oświetlone zbiorniki z czystą, systematycznie podmienianą (ryby dosyć żarłoczne o szybkiej przemianie materii), dobrze filtrowaną i napowietrzoną wodą.
Rozmnażanie
Ryby jajorodne. Do tarła przystępują (na jedną samicę powinno przypadać dwóch samców) w dużym, gęsto obsadzonym akwarium o niewysokim poziomie wody (około25 cm). Tarlaki pobudzamy do rozmnażania poprzez obfite i urozmaicone karmienie. Samica swobodnie rozrzuca ikrę wśród roślinności lub toni wodnej. Rodzice nie opiekują się potomstwem (chętnie żywią się ikrą i narybkiem), dlatego powinno się ich usunąć po zapłodnieniu. Wylęg następuje po 6 dniach, po kolejnych 2 swobodnie pływają w poszukiwaniu pożywienia.
W warunkach naturalnych zamieszkują różne typy wód stojących lub wolno płynących (np. tzw. wody czarne Amazonki).
Wygląd zewnętrzny
Charakteryzuje się praktycznie okrągłym, mocno bocznie spłaszczonym pokrojem ciała. Ubarwienie jest zmienne, ale podstawowym kolorem jest brązowo oliwkowy z poprzecznymi, ciemnymi pręgami przechodzącymi wzdłuż całego ciała. W warunkach hodowlanych wyróżniono kilkanaście odmian kolorystycznych. Płeć, poza okresem godowym, jest trudna do odróżnienia. Jest to ryba stadna, która dobrze czuje się w akwarium gatunkowym (w towarzyskim może być także hodowana, jednak musimy jej zapewnić liczniejsze towarzystwo z własnego gatunku).
Usposobienie
Spokojna, dosyć płochliwa, pływająca z dużą gracją i wdziękiem.
Akwarium
Akwarium powinno być kilkusetlitrowe, obsadzone roślinnością, z wolnymi przestrzeniami do pływania, z licznymi kryjówkami między korzeniami. Najlepiej się prezentują na tle ciemnego i drobnego podłoża. Paletki są bardzo delikatnymi rybkami, wrażliwymi na zmiany temperatur (przyczyniają się one do różnych chorób, na które zapadają np. niestrawność, zaparcia, infekcje skórne).
Rozmnażanie
Są to ryby jajorodne. Samica składa ikrę na liściach roślin lub płaskich powierzchniach elementów dekoracyjnych. Wylęg następuje po 2 dniach, po kolejnych 2 zaczynają samodzielnie pływać. Jednak nie poszukują jeszcze samodzielnie pożywienia, a przyczepiają się do skóry rodziców (przez jakiś tydzień do 2 tygodni żywią się ich wydzieliną skórną). Po tym etapie, gdy trochę podrosną, pokarm czerpany z wydzieliny nie wystarcza i trzeba zacząć je dokarmiać.
Gatunek słodkowodny, którego nazwa Razbora Galaxy wzięła się z błędnej klasyfikacji do rodzaju Microrasbora. W warunkach naturalnych rybka ta zamieszkuje mokradła, płytkie stawy czy bajora rozciągające się wzdłuż rzeki Salween przepływającej przez górskie tereny Birmy i Tajlandii. Można ją również spotkać w jeziorze Inle (płytkich i mocno zarośniętych jego częściach) – na terenie Birmy. Swego czasu był to gatunek mocno zagrożony wyginięciem.
Wygląd zewnętrzny
Charakteryzuje się niewielkim rozmiarem – do 2,5 cm i bardzo kolorowym ubarwieniem (na ciemno szarym tle, ograniczonym od góry niebieskim paskiem, a od dołu czerwonym lub nawet pomarańczowym podbrzuszem widnieją biało perłowe plamki). Płetwy czerwono czarne (przeważnie czerwony pasek w środku pomiędzy czarnymi), a ogonowa bezbarwna pośrodku z czerwono czarnymi paskami po obu bokach. Samca odróżnimy po jaskrawszych kolorach ciała oraz płetw i płaskim brzuchu. Samica pełniejsza, z ledwo obrzeżonymi płetwami i ciemną plamą w okolicach odbytu, gdy jest ciężarna.
Usposobienie
Jest to bardzo ruchliwa i ciekawska ryba, która w większej grupie nie płoszy się tak bardzo (gatunek ławicowy, wymagana ilość to przynajmniej kilkanaście sztuk – ryby wówczas nie stresują się tak bardzo i szybciej aklimatyzują do nowego otoczenia). Samce terytorialne podczas godów – jednak nie krzywdzą współtowarzyszy tylko ich przeganiają. Rybka łatwa w hodowli polecana początkującym akwarystom.
Akwarium
Lubi niezbyt wysokie ale przestronne zbiorniki (minimum 20 litrów), obsadzone dużą ilością delikatnej roślinności, z licznymi kryjówkami. Może być przetrzymywana w akwarium ogólnym z innymi niewielkimi rybkami (np. neonkami, kiryskami karłowatymi lub pielęgniczką kakadu) i krewetkami (zjadają jednak ich ikrę) lub w akwarium gatunkowym. Woda powinna być systematycznie podmieniana. Rozmnażanie
Gatunek jajorodny. Rozmnażanie nie sprawia dużego problemu, jednak pielęgnacja narybku jest już kłopotliwa (są bardzo wrażliwe na zanieczyszczenia wody, trudność sprawia też dopasowanie odpowiedniego pożywienia ze względu na rozmiary larw). Pobudzić do rozpłodu możemy poprzez podmianę znacznej ilości wody, podwyższenie temperatury do 26°C, obfitsze karmienie żywym pokarmem oraz umieszczeniem w zbiorniku sporej ilości mchu np. jawajskiego. Gdy ryby dojrzeją płciowo samce stroszą się przed samicami, zapędzają je do wcześniej upatrzonej kryjówki, gdzie odbywa się tarło. Ikra składana jest na liściach roślin lub w mchu w ilości około 30 ziaren – lepi się słabo i łatwo odpada przy próbie przeniesienia. Rodzice zjadają ikrę jak i larwy, dlatego powinni zostać odłowieni. Młode wykluwają się po 4-7 dniach (unoszą się wówczas w toni wodnej przyczepione do szyby), po kolejnych 4 zaczynają swobodnie pływać w poszukiwaniu pożywienia. Narybek rośnie szybko ale nierównomiernie, po około miesiącu zaczyna się wybarwiać.
Gatunek słodkowodny, który w warunkach naturalnych zamieszkuje rzeki i dorzecza Borneo, Birmy, Sumatry, Malezji, Tajlandii czy Wietnamu.
Wygląd zewnętrzny
Charakteryzuje się mocno wydłużonym pokrojem ciała o cylindrycznym kształcie. Ubarwienie oscyluje między srebrzysto szarym a oliwkowym o jasnym podbrzuszu. Na skórze, wzdłuż linii bocznej oraz na grzbiecie widoczne są rzędy okrągłych, ciemniejszych plamek. Posiada długi pysk, który opada w dół, pod oczami umiejscowione są odchylające się kolce, które służą do obrony. Samicę odróżnimy, kiedy osiągnie ona dojrzałość płciową. Jest większa od samca oraz bardziej pękata.
Usposobienie
Ryba prowadzi przede wszystkim nocny tryb życia. Przekopuje podłoże w poszukiwaniu pożywienia oraz w celu ukrycia się. Jest płochliwa. Spokojna. Z wiekiem może być bardziej agresywna oraz terytorialna wobec własnego gatunku. Jest stadna i powinna być trzymana w grupie minimum 5 sztuk. Pływa w dolnych partiach wodnych i pobiera pokarm z dna.
Akwarium
Lubi przestronne akwaria (dłuższe niż wyższe), z licznymi kryjówkami wśród kamieni, grot, korzeni, roślin (należy je odpowiednio umieścić/przymocować, żeby nie zostały uszkodzone). Wymagają miękkiego i drobnoziarnistego (średnica ziarna 1-2 mm) podłoża o minimalnej grubości 8-10 cm. Lubią się w nim zakopywać oraz często pobierają wraz z nim pożywienie (przefiltrowany pokarm trafia do żołądka, a podłoże jest wydalane przez skrzela).
Rozmnażanie
Ryba jajorodna, importowana – brak danych na temat rozmnożenia jej w warunkach akwariowych.
W warunkach naturalnych można go spotkać w płytkich i wartkich, piaszczystych strumieniach, potokach czy rzekach Tajlandii oraz Indonezji.
Wygląd zewnętrzny
Wyróżnia się wydłużonym ciałem koloru szarego z prześwitami ciemnej zieleni. Płetwy są koloru czerwono pomarańczowego, odbytowa oraz brzuszne mogą być prawie czarne lub obrzeżone na czarno. Na głowie czarna pręga przecina oczy, można też tam zaobserwować dwie pary wąsików. Płetwa grzbietowa swoim kształtem przypomina płetwę grzbietową rekina. Samiec jest jaśniejszy, samica bardziej okrągła.
Usposobienie
Ryby te są niezwykle aktywne – wszędzie ich pełno. Przejawiają silny terytorializm oraz są agresywne wobec własnego gatunku, gatunków z tej samej rodziny, jak również ryb przypominających je z wyglądu (np. posiadających czerwone płetwy). Dlatego w niewielkich akwariach powinny być przetrzymywane tylko pojedyncze osobniki. Jeżeli zdecydujemy się na większą grupę (jest to przecież ryba stadna), musi być ona złożona z minimum 5 sztuk, musi mieć także zapewnione odpowiednie warunki bytowania (bardzo duży zbiornik – nawet wówczas może się zdarzyć, że najsilniejszy samiec będzie tak długo gonił i męczył mniejszych i słabszych samców, aż nie zdechną).
Akwarium
Akwarium powinno być przestronne (nie musi być bardzo wysokie, lecz długie – ryba przebywa głównie w strefie przydennej), mocno obsadzone gęstymi kępami roślinności (ryba żywi się glonami), z licznymi kryjówkami w postaci grot, doniczek, łupin orzechów z miękkim podłożem (najlepiej piaszczystym). Oświetlenie rozproszone, woda czysta, systematycznie podmieniana, dobrze natleniona.
Rozmnażanie
Ryba jajorodna. Samica składa ikrę do wcześniej przygotowanej kryjówki, jednak rozmnażanie w sztucznych warunkach zdarza się niezwykle rzadko.
Rasa angielskich psów gończych istniejąca już w XIV wieku, używana do polowań w sforach na lisy i zające, powstała najprawdopodobniej z krzyżówek francuskich psów gończych i harrierów z terierami. Istnieją dwie teorie pochodzenia Beagla. Pierwsza, do której skłaniali się Bourdon i Dutheil na postawie starożytnych dzieł Ksenofonta, mówiła o antycznych praprzodkach greckich psów gończych. Trafiły one z Rzymianami do Anglii, gdzie krzyżowały się z psami Normanów. Druga teoria odnosi się do dwóch ras psów gończych pochodzących z południa Francji - Gaskonii i Saintonge. Dały one początek southern houndsom, które przybyły do Anglii z kontynentu w okresie wojny stuletniej. Wesoły i żywy, z natury niezależny, ma tendencje do włóczęgostwa. Głowa jest średniej wielkości, mocna, ale nie ciężka, bez zmarszczek i fałd; mózgoczaszka lekko wysklepiona, średniej szerokości, z nieznacznym guzem potylicznym; stop wyraźnie zaznaczony; kufa nie spiczasta; nos czarny, u psów jasno umaszczonych może być jaśniejszy; zgryz nożycowy. Oczy są dosyć duże, nie osadzone głęboko, ani zbyt wyłupiaste, szeroko rozstawione, o łagodnym wyrazie; kolor ciemnobrązowy lub orzechowy. Uszy są długie, nisko osadzone, z zaokrąglonymi końcami, zwisające wzdłuż policzków. Tułów: Grzbiet jest prosty; klatka piersiowa głęboka, sięga poniżej łokci; żebra dobrze wysklepione i zachodzące daleko do tyłu; lędźwie krótkie i mocne; brzuch niezbyt podkasany. Kończyny przednie są proste, stabilnie ustawione pod klatką piersiową, dobrze umięśnione; łopatki dobrze kątowane; łokcie mocne, nie odstające ani zbyt mocno przylegające; stopy silne, palce zwarte. Kończyny tylne mają uda muskularne; stawy kolanowe dobrze kątowane; stawy skokowe mocne, nisko umieszczone; stopy jak u kończyn przednich. Ogon jest mocny, średniej długości, wysoko osadzony; noszony wesoło, ale nie zakręcony ponad grzbietem; dobrze porośnięty włosem, szczególnie na spodniej stronie.
Owczarek Niemiecki Długowłosy nie różni się zbytnio od krótkowłosego kuzyna. Podstawowe rozbieżności dotyczą sierści, wzrostu (psy 65 - 70 cm, suki 58 - 64 cm) oraz wagi (jest cięższy od krótkowłosego o około 10 kg). Gen odpowiedzialny za długi włos jest recesywny wobec genu krótkiego włosa, co oznacza przenoszenie tej cechy niezauważalnie z pokolenia na pokolenie. W ten sposób w miocie po rodzicach krótkowłosych może pojawić się osobnik długowłosy.
Niestety do chwili obecnej władze FCI ( miedzynarodowa organizacja kynologiczna) argumentują fakt nie uznania owczarka niemieckiego długowłosego tym, że długa sierść przeszkadza tym psom w pracy. Owczarek długowłosy ma długi, dość prosty włos, który tworzy portki na udach, ogon jest obficie owłosiony. Jednak w ostatnim czasie słyszy się coraz głośniej z różnych stron o uznaniu w krótkim czasie tej rasy przez FCI ( zaakceptowaniu wzorca).
Umaszczenie najczęściej spotykane u owczarków niemieckich to czarne podpalane, czarne z rudym, brązowym, czerwonym, płowym lub jasnoszarym podpalaniem, czaprakowate wilczaste, żelaziste, od jasnoszarego do ciemnoszarego, czerwonożółte, czerwonobrązowe z sidłem, czaprakowate, wilczaste, ciemno-wilczaste. Może być jednolite bądź z regularnymi czerwonobrązowymi do białoszarych oznakami, mała biała plamka na piersi i palcach lub bardzo jasne umaszczenie wewnętrznej strony nóg jest dopuszczalne, choć niepożądane. Dopuszczalne jest także umaszczenie całkowicie czarne, rzadko spotykane. Maść szczeniaka można ustalić ostatecznie dopiero po zmianie okrywy pierwotnej na wtórną, po zakończeniu porostu włosów pokrywowych. U owczarków długowłosych zdarza się maść blue sable (niebieska podpalana).
Sznaucer miniaturowy - rasa psów, należąca do grupy pinczera i sznaucera, molosowatych, szwajcarskich psów pasterskich i innych ras. Jest zaklasyfikowana do sekcji psów typu pinczera.
Sznaucer miniaturowy wywodzi się od małych psów o szorstkim owłosieniu, których używano do stróżowania przy gospodarstwach wiejskich na południu Niemiec i w Szwajcarii już w XIX wieku. Wówczas pies ten nazywany był szorstkowłosym pinczerem karłowatym. Ten typ psa odznaczał się dużą czujnością i skutecznością w tępieniu gryzoni. W XIX wieku sznaucery miniaturowe i affenpinczery były traktowane jako jedna rasa. Jednak affenpinczer posiada cechy psa karłowatego, których sznaucer miniaturowy nie powinien mieć. Do rozdzielenia tych dwóch ras przyczynił się kynolog Josef Berta w 1899, i od tego momentu na wystawach oceniano dwie odrębne klasy: miniaturowego pinczera szorstkowłosego oraz pinczera małpiego.
Chomik jest zwierzęciem wszystkożernym. Powinien
dostawać przede wszystkim pokarm roślinny z niewielkim dodatkiem
produktów pochodzenia zwierzęcego.
Niezbędną dla chomika wodę najlepiej jest podawać w specjalnym
poidełku zrobionym z odwróconej do góry dnem butelki posiadającej
stosowny "dzióbek" z rurki. Zwierze pije tyle wody ile potrzebuje, powinna ona być
zawsze czysta i chłodna.
Po przyniesieniu do domu chomika należy wpuścić go do klatki i dać mu
trochę spokoju, by mógł przyzwyczaić się do nowego miejsca. Nie należy
go przez pierwsze 2-3 dni brać na ręce, wypuszczać lub próbować głaskać.
Po 3 dniach pobytu w domu chomika należy wypuścić i pozwolić mu
zwiedzić pokój, jednak wcześniej należy zabezpieczyć kable i przedmioty,
które mogą stanowić zagrożenie lub które chomiczek może pogryźć.
Jako podściółkę należy stosować trociny lub drewniana ściółkę
granulowaną.
